Per multa iam saecula Cybele dea mater et domina ferarum in Anatolia et in oriente Mediterraneo fuerat, cum Graeci eam colere saeculo sexto a.C.n. coeperunt : tum Rheae, uxori Croni, adsimulata est. Itaque Mater Deum dicebatur et in Aeneide Iovem velut filium suum adloquitur.[7] Etiam cum Demetre nonnumquam partim confundebatur. Apud Romanos non tantum cum Ope,[8] Saturni uxore, quae eadem esse atque Rhea putabatur, sed etiam cum tellure confundebatur, quae alma dea fruges et alios cibos hominibus suppeditabat. Lucretius similitudine verborum ludens sic huius facti rationem reddit : fruges in Phrygia primum apparuisse.[9] Et anno quo dea Romam vecta est messes uberiores fuisse dicuntur quam prioribus annis[10]. Ut Terra eos recipiens etiam dea mortuorum fuit. Postea a secundo saeculo p.C., dum theologi pagani diversas deas in unum numen cogere conantur, Cybele multis aliis quoque deabus adsimulatur : Minerva/Bellona/Virtus, Demeter/Ceres, Proserpina, Diana, Isis.[11] Atque orgia Magnae Matris saepe a Graecis cum Bacchanalibus confundebantur[12].

